Silkelendim.

 Her zaman her şeye temkinli yaklaşan biri olmuşumdur. Güvenirim ama kolay kolay kendimi birilerine teslim edemem, içimi açamam. Ama son zamanda ne olduysa büyük bir salaklık yaptım ve çok ama çok kısa süredir tanıdığım(!) birine inanmayı seçtim. Hatta buna bir seçim demek kendimi kandırmak olur çünkü bildiğin beynimi kapatıp kendimi kaptırdım. Uzun süredir tanıdığım insanlara bile bu denli güvenmiyorken neden ona bu kadar hızlı güvendiğimi anlamlandıramadım. Belki de birilerine güvenmeye, ilgi göstermeye, farklı sohbetler etmeye, yeniliğe ihtiyacım vardı. Bu kısa süre boyunca ufak pürüzler -görmezden gelmemem gerekenler- dışında bir sorun yoktu. Onun için çok heveslenmiştim hatta beni heveslendiren kendisiydi. Kötü bir şey olacakmış gibi hissetmemiştim bile bu sefer. Tabi geçen gün hayatımdan bir anda çıkana kadar. Tek kelime dahi etmeden, özür bile dilemeden, nedenini söylemeden sadece ortadan kayboldu. Sanki hayatıma hiç öyle biri girmemiş her şeyi kafamda uydurmuşum gibi hissetmeme yol açtı. Genelde her konuda kendimi suçlayacak bir şey bulurum ama bu sefer ne kadar düşünürsem düşüneyim bulamıyorum. Bana cevap vermediğinde bile anlayışla karşıladım, belki de suçlamam gereken tarafım budur. FAZLA ANLAYIŞLI OLMAK. İnsanlar bu kadar anlayışı, olgunluğu, sakinliği asla hak etmiyor. Ama maalesef benim 'çirkef' bir tarafım yok. Birileri bana bunu layık görüyorsa ona hakaret etmek, rahatsız etmek kısacası hak ettiğini vermek içimden bile gelmiyor. Onlar kaybolmayı tercih ediyorsa ben de hiç hayatıma girmemişler gibi davranıyorum, onlar hakkında bir daha konuşmuyorum konuşturmuyorum. Tabii böyle yaptığım dersimi almadığım anlamına gelmiyor. Sadece her seferinde bir insan için 'bu da aynısıdır' dememe olgunluğuna sahibim, aptal değilim. Her insan biriciktir ve kendi içinde değerlendirilmelidir. Bu sefer kendimi aptal gibi hissetme sebebim telefonun ucunda olan birine hızlıca kapılmış olmamdı. İlkti ve bir daha olmayacağına inanmak istiyorum. Uzun süredir hevesim kursağımda kalmamıştı, iyi oldu. Silkelendim.

Yazıya şarkı: the line - kid laroi, d4vd

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gelmeyen özür(ler).

Şimdiye kadar kimsenin yaptığı şey için özür dilememesi, son seferinde iyice çarptı ruhuma. Toparlanmaya zorladığım ruhumu, bile isteye riske atıp tekrar dağıtmak... Ruhumun kendi dili olsa kesin o da kırardı beni. Birilerini kırmak, gönlünü almaya çalışmamak hatta yalandan bile olsa "kusura bakma" dememek... Ne kadar da kolay, öyle değil mi? Bir insana ne yaptığını, ne hissettirdiğini fark etmek ve egona yenilmeden yanlışını kabul etmek... Böyle duyguları yaşamak için kendine izin vermek, kabullenmek, sorumluluğunu almak zayıf insanların işi değil maalesef. Ama zor yollardan edindiğim bu gücün, başkalarının da edinebildiğini düşünmek benim zayıflığım. Özür dilemek, teşekkür etmek, takdir etmek gibi eylemler anlamsızca kullanıldığında kolay olsa da yürekten söylemek çok ama çok zordur. Özellikle özür dilemek. Geçiştirmek, konuyu kapatmak, vicdan mastürbasyonu olarak kullanmak dışında gerçek işlevinde kullanıldığı zaman nasıl da huzur verir herkese! Yürekten özür dileyen, omzu...
Devamı

Unutmuşum.

 Yazı yazmayı ne kadar sevdiğimi unutmuşum. Küçüklüğümden beri bırakmadığım ve bana çok iyi gelen günlük tutma hobim son 2 senedir benden çok uzakta. Neden artık yazamadığımı bilmiyorum. En azından son bir sene bu blogta ya da ekşide içimi dökerdim. Şimdi fark ettimki bunları bile bırakmışım. 3-5 cümle olsa da bir şeyler yazayım diye ilk adımlarımı atmaya başladım. Dün çok beğenerek dinlediğim bir şarkının hızlıca bir çevirisini yaparak kısa bir yazıyla 'comeback' yaptım. Ne yapmam gerektiğini hala bilmiyorum ama en azından en yapılabilir şeyler için ufak adımlar atmak istiyorum. Bu yazıyı yazmak bile benim için bir başarı sayılabilir çünkü üşengeçliğimi artık geri de bıraktığımı hissettiren bir adım. En son Eylül'de buraya yazmışım o zamandan bu zamana o kadar çok şey yaşandı ki buraya olan biteni sanırım uzun uzun yazacağım bir gün. Şimdilik sadece minik bir giriş yeterli. Seni çok özledim günişş fiziksel günlüğümm sana da döneceğim.🤍 İlham olan 'comeback'  • BTS...
Devamı

Ya sonrası?

 Buraya bile özür beklediğimle ilgili uzun bir paragraf yazmışım. Farkında olmadan bununla aslında kafayı bozmuşum. İyi haber şu ki sonunda içlerinden biri özür diledi. İçimde bir yerlerde bir rahatlama hissediyorum. İyileşmiş gibi hissettim gerçekten ilk duyduğumda. Artık düşünmeyi bıraktığım bu özür senaryosu; bir gece rüyamda görüp bir paylaşım yaptıktan hemen sonra beklemediğim anda geldi. Ne diyeceğimi bilemedim adeta dilim kitlendi. Aklımdan hızlıca geçen düşüncelere yetişemedim, sanırım biraz streste oldum. Zaten demenin hayalini kurduğum hiçbir şeyi demek istemedim. Sadece onun düşüncelerini, neden özür dilediğini, neler yaptığını merak ettim ama kendi hiçbir düşüncemi pekte paylaşmak istemedim. Sanki bir şeyler anlatsam kaybedecekmişim gibi hissettim. Söylediği güzel, motive edici laflar aslında bilsemde son zamanlarda duymaya ihtiyacım olandı. Bu sözlerin ondan gelmesi de şu sıralar beklediğim bir şey yine değildi tabii ki. Hayatta neyin ne zaman nasıl olacağı hiç belli o...
Devamı