Gelmeyen özür(ler).

Şimdiye kadar kimsenin yaptığı şey için özür dilememesi, son seferinde iyice çarptı ruhuma. Toparlanmaya zorladığım ruhumu, bile isteye riske atıp tekrar dağıtmak... Ruhumun kendi dili olsa kesin o da kırardı beni.

Birilerini kırmak, gönlünü almaya çalışmamak hatta yalandan bile olsa "kusura bakma" dememek... Ne kadar da kolay, öyle değil mi? Bir insana ne yaptığını, ne hissettirdiğini fark etmek ve egona yenilmeden yanlışını kabul etmek... Böyle duyguları yaşamak için kendine izin vermek, kabullenmek, sorumluluğunu almak zayıf insanların işi değil maalesef. Ama zor yollardan edindiğim bu gücün, başkalarının da edinebildiğini düşünmek benim zayıflığım. Özür dilemek, teşekkür etmek, takdir etmek gibi eylemler anlamsızca kullanıldığında kolay olsa da yürekten söylemek çok ama çok zordur. Özellikle özür dilemek. Geçiştirmek, konuyu kapatmak, vicdan mastürbasyonu olarak kullanmak dışında gerçek işlevinde kullanıldığı zaman nasıl da huzur verir herkese! Yürekten özür dileyen, omzundaki yükten kurtularak güçlenip karakterine yeni bir parça eklerken; özrün gerçek olduğunu hissedip onu kabul eden kişinin ise içinde ki kelebekler uçar gider ve kalbinde tatlı bir rahatlama hisseder. Çok kez anlamsızca edilen özürlerin, dilenen afların yanında yürekten bir kere yapılanı hepsine bedeldir. Gelin görün ki, özrün gücünü bilen ve doğru kullanan biri olarak, bu şekilde özrü hayatım boyunca ikiden fazla duymamışımdır. Ne ailemden ne arkadaşlarımdan ne de eskilerden... Ama bu durum, son iki senede fazlasıyla rahatsız etmeye, kafamı meşgul etmeye başlamıştı. Eskisi gibi yazarak içimi dökmediğim için de içimde büyüyüp durdu. Bunu daha fazla sulamaya gerek yok diye düşündüm, o yüzden buradayım. 

Birileri çıkıp en içten şekilde benden özür dilesin istiyorum. Hislerimi çok belli etmiyor hatta edemiyor olmam benim üzülmediğim, kafayı yemediğim anlamına gelmiyor. Sakin karşılamam, sessiz kalmam özür beklemediğim anlamına gelmiyor. Karşı tarafı anlayıp uğraşmamak beni aptal yapmıyor ama onların yanına kâr kalmasına sebep oluyor (sanırım). Ben de hak ediyorum fark edilmeyi, kırıldığımın anlaşılmasını. Bunu ben dile getirdiğim için elde etmek istemiyorum, beni üzen kişinin düşünerek bulmasını istiyorum. Ama sanırım bu asla olmayacak. Bir yanım belki de hep buruk kalacak ama bir yerden sonra o burukluğu hissetmeyi bırakacağım. Neticede orası boşluk değil, buruk; düzelecek bir şekilde ama tabii ki onu düzelten de yine kendim olacağım. Umarım en azından içlerinden biri bir gün içten bir özür diler de her şeyi kendim yapmak zorunda kalmam.

• listen before i go - billie eilish

• beanie - chezile

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Unutmuşum.

 Yazı yazmayı ne kadar sevdiğimi unutmuşum. Küçüklüğümden beri bırakmadığım ve bana çok iyi gelen günlük tutma hobim son 2 senedir benden çok uzakta. Neden artık yazamadığımı bilmiyorum. En azından son bir sene bu blogta ya da ekşide içimi dökerdim. Şimdi fark ettimki bunları bile bırakmışım. 3-5 cümle olsa da bir şeyler yazayım diye ilk adımlarımı atmaya başladım. Dün çok beğenerek dinlediğim bir şarkının hızlıca bir çevirisini yaparak kısa bir yazıyla 'comeback' yaptım. Ne yapmam gerektiğini hala bilmiyorum ama en azından en yapılabilir şeyler için ufak adımlar atmak istiyorum. Bu yazıyı yazmak bile benim için bir başarı sayılabilir çünkü üşengeçliğimi artık geri de bıraktığımı hissettiren bir adım. En son Eylül'de buraya yazmışım o zamandan bu zamana o kadar çok şey yaşandı ki buraya olan biteni sanırım uzun uzun yazacağım bir gün. Şimdilik sadece minik bir giriş yeterli. Seni çok özledim günişş fiziksel günlüğümm sana da döneceğim.🤍 İlham olan 'comeback'  • BTS...
Devamı

Ya sonrası?

 Buraya bile özür beklediğimle ilgili uzun bir paragraf yazmışım. Farkında olmadan bununla aslında kafayı bozmuşum. İyi haber şu ki sonunda içlerinden biri özür diledi. İçimde bir yerlerde bir rahatlama hissediyorum. İyileşmiş gibi hissettim gerçekten ilk duyduğumda. Artık düşünmeyi bıraktığım bu özür senaryosu; bir gece rüyamda görüp bir paylaşım yaptıktan hemen sonra beklemediğim anda geldi. Ne diyeceğimi bilemedim adeta dilim kitlendi. Aklımdan hızlıca geçen düşüncelere yetişemedim, sanırım biraz streste oldum. Zaten demenin hayalini kurduğum hiçbir şeyi demek istemedim. Sadece onun düşüncelerini, neden özür dilediğini, neler yaptığını merak ettim ama kendi hiçbir düşüncemi pekte paylaşmak istemedim. Sanki bir şeyler anlatsam kaybedecekmişim gibi hissettim. Söylediği güzel, motive edici laflar aslında bilsemde son zamanlarda duymaya ihtiyacım olandı. Bu sözlerin ondan gelmesi de şu sıralar beklediğim bir şey yine değildi tabii ki. Hayatta neyin ne zaman nasıl olacağı hiç belli o...
Devamı