Katlanamıyorum.

Aileme tahammül edemiyorum artık. Ailem demek doğru olur mu bilmiyorum ama sanırım tahammülümün kalmadığı kişi annem. Güzelce iletişim kurmak istiyorum, deniyorum ama yapamıyorum. Sakin ol diyip duruyorum kendime ama beceremiyorum. Küçükken de çabuk sinirlenirdim ama hiç kötü konuşmazdım annemle sadece bağırır çağırır ağlardım. Şimdi direkt tersliyorum istemsiz, çok gıcık konuşuyorum ya da bir şeyleri fırlatıp alanı terk ediyorum. Sebebini de biliyorum aslında... Küçükken idare etmek zorunda kaldıklarımı bünye kaldırmıyor artık. 10'lu yaşlarda olgun olmaya çalışınca 20'li yaşlarda çıldırıyor maalesef insan. Çocukken hep annemi anlamaya çalıştım, neden böyle biri olduğunu neden bize böyle davrandığını anlamlandırmak istedim. Bu yüzden hep anneanneme sorular sorardım, hala da soruyorum. Hani bir söz var ya "kadın olarak annemi çok iyi anlıyorum ama kızı olarak ona çok kırgınım" gerçekten durumu bundan daha iyi anlatabilecek bir söz yok. Annemi anlıyorum ama bu benim üzülmediğim, yıpranmadığım anlamına gelmiyor. Bazı şeyler değişsin istiyorum ama bu kadın asla değişmiyor. Böyle bir beklenti içerisinden çıkmış olmam gerekirdi ama bazen öyle şeyler yapıyor ki belki bu sefer bir şeylerin farkına varmıştır diyorum kendi kendime. Sonra bakıyorum ki yaptığı anlık bir şeymiş sadece, hiçbir değişiklik yok. Babam da hep "onu böyle kabul et, yapacak bir şey yok" diyor. Fakat bu şekilde bu ev yaşanılır bir yer olmuyor. Sürekli kontrol edilmek, ağır laflara maruz kalmak, eleştirilmek, manipüle edilmeye çalışmak, dinlenilmemek, psikolog olarak kullanılmak... O kadar yıpratıcı ki KATLANAMIYORUM. Son zamanlarda geçmişte yaptığı bir şeyle içimde yüzleşmeye çalışırken artık olmuyor diye sevinirken bugün bunu tetikleyecek bir şey söyledi. Belki düşüncelerimde olmayan bir durum olsaydı böyle tepki vermezdim ama aniden bağırıp kızdım. Babam da şaşırdı neden böyle tepki verdiğime. Aslında beni tetiklemişti dediği yoksa he diyip geçerdim belki de. Ne olduğunu anlatabilir miyim bilmiyorum belki daha sonra bahsederim zaten kimse okumuyor şuanlık. Bu sene abim de evde olmayacak, babam yine geç gelmeye devam edecek, annem emekli olduğundan evde sürekli baş başa olacağız. Umarım akıl sağlığımı koruyabilirim bana şans dileyin.

• people ain't no good - nick cave & the bad seeds

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gelmeyen özür(ler).

Şimdiye kadar kimsenin yaptığı şey için özür dilememesi, son seferinde iyice çarptı ruhuma. Toparlanmaya zorladığım ruhumu, bile isteye riske atıp tekrar dağıtmak... Ruhumun kendi dili olsa kesin o da kırardı beni. Birilerini kırmak, gönlünü almaya çalışmamak hatta yalandan bile olsa "kusura bakma" dememek... Ne kadar da kolay, öyle değil mi? Bir insana ne yaptığını, ne hissettirdiğini fark etmek ve egona yenilmeden yanlışını kabul etmek... Böyle duyguları yaşamak için kendine izin vermek, kabullenmek, sorumluluğunu almak zayıf insanların işi değil maalesef. Ama zor yollardan edindiğim bu gücün, başkalarının da edinebildiğini düşünmek benim zayıflığım. Özür dilemek, teşekkür etmek, takdir etmek gibi eylemler anlamsızca kullanıldığında kolay olsa da yürekten söylemek çok ama çok zordur. Özellikle özür dilemek. Geçiştirmek, konuyu kapatmak, vicdan mastürbasyonu olarak kullanmak dışında gerçek işlevinde kullanıldığı zaman nasıl da huzur verir herkese! Yürekten özür dileyen, omzu...
Devamı

Unutmuşum.

 Yazı yazmayı ne kadar sevdiğimi unutmuşum. Küçüklüğümden beri bırakmadığım ve bana çok iyi gelen günlük tutma hobim son 2 senedir benden çok uzakta. Neden artık yazamadığımı bilmiyorum. En azından son bir sene bu blogta ya da ekşide içimi dökerdim. Şimdi fark ettimki bunları bile bırakmışım. 3-5 cümle olsa da bir şeyler yazayım diye ilk adımlarımı atmaya başladım. Dün çok beğenerek dinlediğim bir şarkının hızlıca bir çevirisini yaparak kısa bir yazıyla 'comeback' yaptım. Ne yapmam gerektiğini hala bilmiyorum ama en azından en yapılabilir şeyler için ufak adımlar atmak istiyorum. Bu yazıyı yazmak bile benim için bir başarı sayılabilir çünkü üşengeçliğimi artık geri de bıraktığımı hissettiren bir adım. En son Eylül'de buraya yazmışım o zamandan bu zamana o kadar çok şey yaşandı ki buraya olan biteni sanırım uzun uzun yazacağım bir gün. Şimdilik sadece minik bir giriş yeterli. Seni çok özledim günişş fiziksel günlüğümm sana da döneceğim.🤍 İlham olan 'comeback'  • BTS...
Devamı

Ya sonrası?

 Buraya bile özür beklediğimle ilgili uzun bir paragraf yazmışım. Farkında olmadan bununla aslında kafayı bozmuşum. İyi haber şu ki sonunda içlerinden biri özür diledi. İçimde bir yerlerde bir rahatlama hissediyorum. İyileşmiş gibi hissettim gerçekten ilk duyduğumda. Artık düşünmeyi bıraktığım bu özür senaryosu; bir gece rüyamda görüp bir paylaşım yaptıktan hemen sonra beklemediğim anda geldi. Ne diyeceğimi bilemedim adeta dilim kitlendi. Aklımdan hızlıca geçen düşüncelere yetişemedim, sanırım biraz streste oldum. Zaten demenin hayalini kurduğum hiçbir şeyi demek istemedim. Sadece onun düşüncelerini, neden özür dilediğini, neler yaptığını merak ettim ama kendi hiçbir düşüncemi pekte paylaşmak istemedim. Sanki bir şeyler anlatsam kaybedecekmişim gibi hissettim. Söylediği güzel, motive edici laflar aslında bilsemde son zamanlarda duymaya ihtiyacım olandı. Bu sözlerin ondan gelmesi de şu sıralar beklediğim bir şey yine değildi tabii ki. Hayatta neyin ne zaman nasıl olacağı hiç belli o...
Devamı